Labels

rp

Blogging Tips 2017

ஆசிரியர் ஆக முடியாதவர்களுக்கு மாற்று வேலைவாய்ப்புகள் நா. மகாலிங்கம்


தமிழக அரசுப் பணிகளுக்குத் தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தேர்வாணையம் ஒன்று இருக்கிறது. அரசின் வருவாய்த்துறை, நீதித்துறை, நிர்வாகத்துறை முதலிய துறைகளில் காலியான பணிகளுக்குரிய குமாஸ்தா முதல், துணைப்பதிவாளர், துணைக் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர், மாவட்டக் கல்வி அலுவலர்கள் வரை தேர்வாணையம் மூலம்தான் நியமிக்கப்படுகிறார்கள்.

கல்வித்துறையில் மட்டும் ஆசிரியர் பணிகளுக்கான நியமனத்திற்கென்றே ஒரு தனி வாரியம் (Teachers Recruitment Board) இப்போது உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த வாரியம் அரசு-, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் காலியாக உள்ள ஆசிரியர் பணியிடங்களுக்குத் தகுதித் தேர்வு (Teachers Eligibility Test – TET) நடத்தியே நியமிக்கிறது.

கல்வித்துறை என்பது மாநில அரசின் அதிகார வரம்புக்குள் இருப்பதால், இத்தகைய தேர்வு முறைகளை அந்தந்த மாநிலங்கள் உருவாக்கி உள்ளன. தமிழக அரசு, தகுதித் தேர்வை நடத்தி அப்பணிக்காக மனுச்செய்யும் ஆசிரியர்களில், சிறந்தவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற் காகவே இந்த நடைமுறையை அரசு பின்பற்றி வருகிறது.
இந்தத் தகுதித்தேர்வை எழுத, குறைந்தபட்சக் கல்வித் தகுதி +2-&வும் இரண்டாண்டுகள் ஆசிரியர் பயிற்சியுமாகும். பட்டதாரிகளாக இருந்தால் ஓராண்டு பி.எட். பட்டம் பெற்றிருக்க வேண்டும்.

இந்த வகையில், தமிழ்நாட்டில் ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளிகள் (Teachers Training Schools) சுமார் 50 உள்ளன. இதேபோலப் பட்டதாரிகளுக்கான ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரிகள் (B.Ed., Colleges) 585 உள்ளன.

ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளிகளிலும் கல்லூரிகளிலும் படித்துப் பட்டயமும் பட்டமும் பெற்று வெளிவருபவர்கள், தகுதித் தேர்வு இல்லாமலேயே முன்பு நியமனம் பெற்றனர்.

அதிக எண்ணிக்கையில் ஆசிரியர்கள் உருவாகி விட்டதால், போட்டித் தேர்வுக்கு மாற்றாக (Competitive Exam) இந்தத் தகுதித் தேர்வு (Eligibility Test) வந்துள்ளது. தகுதியான ஆசிரியர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் இந்த வடிகட்டும் முறையைக் குறை கூறவும் முடியாது. ஏனெனில், தகுதித் தேர்வு என்பது தரமான போதனைக்கு அவசியமாகிறது.



இந்த வடிகட்டும் முறையை, ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்ற பிறகு நடத்துவதா? பயிற்சியில் சேர்வதற்கு முன்பே நடத்துவதா? என்ற கேள்வியும் எழுப்பப் படுகிறது.

சென்ற ஆகஸ்டு 17, 18 தேதிகளில் ஆசிரியர் தகுதித்தேர்வு (T.E.T.) தமிழ்நாட்டில் பல நகரங்களில் நடத்தப்பட்டது. இத்தேர்வு, இடைநிலை ஆசிரியர் (Secondary Grade Teachers) பணிகளுக்கும் பட்டதாரி ஆசிரியர் (Graduate Teachers) பணிகளுக்குமான தேர்வு ஆகும்.

இடைநிலை ஆசிரியர்களுக்கான தேர்வை ஆசிரியர் பயிற்சி முடிந்து சான்றிதழ் பெற்ற 2 லட்சத்து 62 ஆயிரத்து 187 பேர் எழுதினார்கள். இதே போலப் பட்டதாரி ஆசிரியர் பணிகளுக்கான தேர்வை பி.எட். பட்டம் பெற்ற 4 லட்சத்து 311 பேர் எழுதினார்கள்.

அரசுப் பள்ளிகளிலும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலும் காலியாக இருந்த பணிகளின் எண்ணிக்கை வெறும் 14 ஆயிரம்தான். தேர்வு எழுதியவர்களோ 6 லட்சத்து 60 ஆயிரம் பேர்கள்.

இந்தத் தேர்வு எழுதியவர்களில் செகண்டரி கிரேடு ஆசிரியர் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் 12 ஆயிரத்து 596 பேர்கள் மட்டும்தான். 5 சதவிகிதம் கூடத் தகுதித் தேர்வு பெறவில்லை.
இவர்களில் பெண்கள் 10 ஆயிரம். ஆண்கள் 3 ஆயிரம். பட்டதாரி ஆசிரியர்களுக்கான தேர்வை எழுதிய 4 லட்சத்து 311 பேர்களில், தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் 27 ஆயிரத்து 92 பேர்தான். 4 சதவிகிதம் கூடத் தேர்ச்சி பெறவில்லை.

ஆசிரியர் பணிக்காகவே படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்களில் தகுதியற்றவர்கள் என்று கண்டறியப்பட்ட பட்டதாரி ஆசிரியர்கள் 3 லட்சத்து 7 ஆயிரத்து 219 பேர்கள்.
இதேபோல, தேர்ச்சி பெறாத செகண்டரி கிரேடு ஆசிரியர்கள் 2 லட்சத்து 49 ஆயிரத்து 591 பேர். மொத்தம் 6 லட்சத்து 22 ஆயிரத்து 810 பேர். தகுதித் தேர்வின் மூலமாக நியமனம் பெற்றவர்கள் சொற்பமாகவும், பெறாதவர்கள் பன்மடங்காகவும் இருப்பதைப் புள்ளி விவரம் தெள்ளத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. இது அரசுப் பள்ளிகளுக்கும் அரசு நிதி உதவி பெறும் பள்ளிகளுக்கும்தான்.

அவை அல்லாமல், மெட்ரிகுலேசன், சி.பி.எஸ்.இ., ஓரியண்டல், ஆங்கிலோ இந்தியன் என்ற தனியார் பள்ளி ஆசிரியர்கள் தகுதித் தேர்வு மூலம் நியமிக்கப்படுவதில்லை. அவர்களில் தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கக் கடுமையான சோதனைகளைப் பள்ளி நிர்வாகங்களே நடத்திக் கொள்கின்றன.
அதிலுள்ள வேதனை கலந்த வேடிக்கை என்னவென்றால், அவர்களுக்குக் கிடைக்கிற சம்பளம் அரசு ஆசிரியர்களுக்குக் கிடைக்கும் சம்பளத்தில் பாதியளவுதான். அரசுப் பள்ளிகளில் செகண்டரி கிரேடு ஆசிரியர்களுக்கு ஆரம்பச் சம்பளம் ரூ. 15 ஆயிரம். பட்டதாரி ஆசிரியர்களுக்கு ரூ. 22 ஆயிரம்.
தமிழ்நாட்டில் அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகள் 4200, மெட்ரிக் பள்ளிகள் 4800 உள்ளன. அரசுப் பள்ளிகளிலும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலும் கற்பித்தல் திறன் குறைவாக இருப்பதாகக் கருதுகிற மனப்போக்கு மக்களிடையே பரவலாக உள்ளது.

அதன் காரணமாகவே, ரூ. 5 ஆயிரம் முதல் ரூ. 1 லட்சம் வரை நன்கொடை அளித்தாவது, தங்கள் பிள்ளைகளைத் தனியார் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளிகளில் சேர்க்கவே வசதி குறைந்த பெற்றோர்களும் விரும்புகிறார்கள்.

இத்தகைய ஏழை எளிய பெற்றோர்களைக் கவர்வதற்காக அரசுப் பள்ளிகளிலும் சென்ற ஆண்டு முதல் 6-&ஆவது வகுப்பு முதல் +2 வரை ஒரு செக்சன் (பிரிவு) ஆங்கில மீடியம் வகுப்புகளை நடத்த அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது. அந்த வகுப்புகளைச் சிறப்பாக நடத்துவதற்குத்தான் இந்தத் தகுதித் தேர்வு. ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் எம்.எல்.ஏ., யூனியன் சேர்மன் ஆகியோரைக் கொண்ட பெற்றோர் குழு பள்ளியின் கல்வித் தரத்தை உயர்த்துவதற்குக் கண்காணித்து வந்தால் கற்பிக்கும் திறன் உயரும்.

2013-ஆவது கல்வி ஆண்டுக்காக நடத்தப்பட்ட தகுதித் தேர்வின் மூலம் கிடைத்துள்ள படிப்பினை, அரசு மற்றும் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் ஏற்படும் காலிப் பணியிடங்களுக்கும் அவற்றை நிரப்புவதற்காக உற்பத்தி செய்யப்படும் ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கைக்கும் சரியான சமன்பாடு இல்லை என்பது மட்டும் தெளிவாகிறது.

அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள இத்தகைய பயிற்சி பெற்றுள்ள ஆசிரியர்கள் எந்தப் பணிக்கு அவர்கள் படித்தார்களோ, அந்தப் பணிக்கே அவர்கள் தகுதி இல்லாதவர்களென அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது ஒரு துயரமாகும்.

எதிர்வரும் காலங்களில் ஆசிரியர் காலிப்பணியிடங்களுக்கு மீண்டும் தேர்வு நடத்தப்படும் போது அவர்கள் மறுபடியும் தேர்வு எழுத மனுச்செய்யலாம். அடுத்த ஆண்டில் 17 ஆயிரம் இடங்கள் காலி ஆக உள்ளன.

அதேபோல, புதிதாக செகண்டரி கிரேடு ஆசிரியர்களும் பட்டதாரி ஆசிரியர்களும் தகுதியற்ற இந்த ஆசிரியர்களோடு மேலும் சேரப் போகிறார்கள். அதனால், இதே நிலைதான் அடுத்த ஆண்டும் தொடரும். லட்சக்கணக்கானோர் இப்படித் தகுதி இல்லாதவராக ஆகியது எப்படி என்பது பற்றி ஆய்வு செய்து எழுதினால், கட்சி ஆட்சியின் தரம் பற்றிய விமர்சனமாக அது ஆகிவிடலாம்.

தகுதியற்றவர்களாக அறிவிக்கப்பட்ட இந்த 6 லட்சத்து 23 ஆயிரம் பேர்களை நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பதுதான் நம் முன்புள்ள கேள்வி.

தகுதி பெறாத பட்டதாரி ஆசிரியர்களையும் செகண்டரி கிரேடு ஆசிரியர்களையும் வேலைவாய்ப்புப் பெறக் கூடிய – முற்றிலும் வேறுபட்ட -துறைகளில் பயன்படுத்திக் கொள்வதைப் பற்றிச் சிந்திப்பது நாட்டுக்கும் நல்லது, அவர்களுக்கும் நல்லது.
தற்போது தமிழ்நாட்டில் உள்ள வேலைவாய்ப்புத் தருகிற துறையாக இருப்பது கட்டுமானத் தொழில். இதில் ஈடுபட்டுள்ள 90 சதவிகிதம் பேர் பீகார், உத்தரப்பிரதேசம், ஒடிசா, அஸ்ஸாம், மேற்கு வங்காளம் முதலிய பின்தங்கிய வடமாநிலங்களிலிருந்து வந்துள்ள 20 முதல் 28 வயதுள்ள படிக்காத இளைஞர்கள். அவர்கள் தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, கேரளா முதலிய சில பிற மாநிலங்களுக்கும் சென்று பெயிண்ட்டர்களாக, கான்கிரீட் கலவை செய்பவர்களாக, கொத்தனார்களாக, சித்தாள்களாக வேலை செய்து சம்பாதித்து, தாங்களும் சாப்பிட்டு, தங்கள் குடும்பங்களுக்கும் பணம் அனுப்புகிறார்கள்.

ஈரோட்டுக்கு அருகில் உள்ள எங்களுடைய சக்தி ஆட்டோ காம்பொனண்ட் நிறுவனத்தில் பணி புரிகிற 2800 பேரில், ஏறக்குறைய 1900 பேர் பீகார், ஒடிசா, மேற்குவங்காளம் முதலிய மாநிலங்களிலிருந்து வந்துள்ள இளைஞர்கள்தான். காய்ச்சிய இரும்புக் குழம்பை வார்ப்பாகச் செய்கிற பணிகளையும் வண்டிகளில் சரக்குகளை ஏற்றி இறக்குகிற பணிகளையும் இன்னபிற பணிகளையும் அவர்கள்தான் செய்கிறார்கள்.

கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த தமிழ்நாட்டுக் கொத்தனார்களும் சித்தாள்களும் பற்றாக்குறையாகி விட்டார்கள்.

கட்டுமானத்துறை மட்டுமல்ல. கார்ப்பென்ட்டர், டர்னர், பிட்டர், எலக்ட்ரீசியன், ஏ.சி. மெக்கானிக், பிளம்பர், டிரைவர், டெய்லர் ஆகிய கைவினைஞர்கள் தமிழ்நாட்டில் கடந்த 10 ஆண்டுகளுக்கும் அதிகமாகவே பற்றாக்குறையாக நீடித்து வருகிறார்கள்.

இவர்கள் செய்கிற பணிகளுக்குத் தினசரிச் சம்பளம் கார்ப்பென்டர் ரூ. 700/&-, கொத்தனார் ரூ.-650/-, பிளம்பர் ரூ. 800/-, எலக்ட்ரீசியன் ரூ. 700/-எனப் பெரிய தொகை தரப்படுகிறது.

இந்த அளவுக்கு அதிக தினக்கூலி பெறுகிற இவர்கள், டாஸ்மாக் கடைகளில் கணிசமாகச் செலவழிக்கிறார்கள் என்பது கவலை தருகிறது.

கட்டுமானத் துறை போல இன்னொரு முக்கியமான துறை விவசாயத்துறை. விவசாயத்தில் தனது கண்ணீரைத்தான் தண்ணீராக விவசாயி பாய்ச்சுகிறாரே தவிர, பாசன நீர் உத்தரவாதப்படுத்தப்படவில்லை.

விவசாயம் தமிழ்நாட்டில் மிகப்பெரிய வீழ்ச்சியடைந்து விட்டது. விவசாய பூமிகளில் அடுக்குமாடிக் கட்டடங்கள்தான் அதிகமாகக் கட்டப்படுகின்றன.

இனிமேல் தஞ்சைத் தரணியில் குறுவை சாகுபடியைக் கைவிட வேண்டும். காரணம், பருவநிலை மாற்றத்தால் மழைக்காலம் மாறிவிட்டது. சம்பாப் பயிர் சாகுபடியோடு உளுந்து, தட்டை, கொள் முதலிய பயறு வகைகள் சாகுபடி செய்வதுதான் நல்லது. இதைச் செய்வதற்கும் இப்போது ஆள் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டுவிட்டது.

விவசாயக் கூலி வேலை செய்து வந்த பலர் மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலை உறுதியளிப்புத் திட்டத்தில் குளங்களுக்கு தூர்வாரவும், சாலைகளுக்கு மண் அணைக்கவும் சென்று சில மணி நேரங்களே வேலை செய்து தினக்கூலி ரூ.120 பெற்றுக் கொள்கின்றனர். அதனால் விவசாயக் கூலி வேலை செய்ய அவர்கள் வருவதில்லை.

இத்தகைய கவலை தரத்தக்க சூழ்நிலையில் விளிம்பு நிலைப்பிரிவினர் எவ்விதக் கிளர்ச்சிகளிலும் ஆர்ப்பாட்டங்களிலும் ஈடுபடாமல் செய்வதற்குத்தான் அரசு தருகிற பல இலவசங்கள் பயன்பட்டு வருகின்றன. இவர்களெல்லாம் படிக்காத பாமரர்கள். இவர்களை அரசியல் கட்சிகள் தங்களின் ஆதாயத்திற்காகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. இதே நிலை நீடிக்க முடியாது. இது விபரீதமாக மாறினாலும் ஆச்சர்யமில்லை.

இந்தக் கூட்டத்தாரோடு யார் புதிதாக இனிச் சேர்ந்து கொள்ள இருக்கிறார்களென்றால், தகுதியில்லையென்று அறிவிக்கப்பட்ட படித்த 6 லட்சத்திற்கும் அதிகமான ஆசிரியர்கள்.

இந்தப் பின்னணியைக் கவனத்தில் கொண்டு இங்கே தரப்படுகிற ஒரு தீர்வைச் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் சீர்தூக்கிப் பார்க்கத்தான் இந்த யோசனை.

இப்போது தமிழ்நாட்டின் டிரைவர்கள் பற்றாக்குறையாக இருக்கிறார்கள்.
வேறு மாநிலத்தவர்கள் டிரைவர்களாக இங்கு வருவதில்லை. அரசு கார்ப்பரேசன் நடத்துகிற பேருந்துகளில் தற்போது 22 ஆயிரம் பேருந்துகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றில் 70 ஆயிரம் டிரைவர்கள், 70 ஆயிரம் கண்டக்டர்கள் பணியமர்த்தப் பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் கல்வித்தகுதி அதிகபட்சம் 10-&வது வகுப்புத்தான். இவர்களது மாதச் சம்பளம் குறைந்தபட்சம் ரூ. 16 ஆயிரம். பணி மூப்பில் இது ரூ. 35 ஆயிரம் வரை உயருகிறது.
இவர்கள் பணி ஓய்வு பெறுகிற பொழுது இனிமேல் காலியாகும் டிரைவர், கண்டக்டர் பதவிகளுக்கு 6 லட்சத்திற்கும் அதிகமாக உள்ள இந்த ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்றவர்களை உரிய பயிற்சி கொடுத்து அப்பணியில் நியமிப்பது எந்த வகையிலும் தவறுமாகாது, தாழ்வுமாகாது.
இதேபோல டி.வி.எஸ்., ஏ.பி.டி., ஏ.ஆர்.சி. முதலிய சரக்குப் போக்குவரத்து லாரி நிறுவனங்களும் 10 முதல் 30 லாரிகள் வைத்திருக்கிற பல்வேறு சிறு நிறுவனங்களும் உள்ளன. அவற்றில் லட்சக்கணக்கான லாரிகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்தச் சரக்குப் பேருந்துகளுக்கும் டிரைவர், கிளீனர்களாக இந்த 6 லட்சத்திற்கும் அதிகமான எண்ணிக்கையில் உள்ளவர்களையே நியமிக்கலாம்.
அரசுத் துறையில் கார், ஜீப் வாகனங்களின் டிரைவர்களாகப் பல்லாயிரம் பேர் பணி புரிகிறார்கள். பணி ஓய்வு பெற்ற பிறகு காலியான அப்பதவிகளுக்கும் இதே நியமன முறையைப் பின்பற்றலாம். தனியார் கால் டாக்சி, ஆட்டோ ரிக்ஷா, வேன் முதலிய வாகனங்களின் ஒட்டுநர்களாகவும் படித்த இந்த இளைஞர்களையே நியமிக்கலாம்.
தற்போதுள்ள டிரைவர், கண்டக்டர், கிளீனராக உள்ளவர்கள் படிப்புக் குறைந்தவர்களாகவும் வாடிக்கையாளர்களின் அபிமானத்தைப் பெறாதவர்களாகவும் பலர் நடந்து கொள்கிறார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.
அதேபோல, சாலை விபத்துக்களுக்கும் இவர்களுடைய சுபாவம் ஒரு காரணமாக அமைகிறது என்பதையும் ஒதுக்கித் தள்ளி விட முடியாது. தமிழ்நாட்டில் படித்தவர்களின் எண்ணிக்கை பல மடங்காக ஆண்டுதோறும் அதிகரித்து வருகிற காரணத்தால், டிரைவர் முதலான பதவிகளுக்குப் பட்டதாரிகளை நியமிப்பது நியாயமானதாகவே அமையும்.
அதேசமயம் 10-ஆவது அல்லது 12-&ஆவது வரை மட்டுமே படித்துள்ள இவர்களை, உடல் உழைப்பாளிகளாக வேறு பணிகளுக்கு மடைமாற்றி விடலாம். அரசுதான் இதற்குரிய விதிகளை வகுக்க முடியும்.
டிரைவர் பணிகளுக்கு ஆசிரியப் பயிற்சி பெற்றுத் தகுதித் தேர்வில் தோல்வியடைந்த பெண் ஆசிரியர்களை நியமிப்பது சாத்தியமல்ல என்கிறார்கள்.

பெண் டாக்டர்கள், பேராசிரியைகள், பள்ளி ஆசிரியைகள் சொந்தமாகக் கார் ஓட்டி வருவதைப் பார்க்கிறோம். டிரைவர் பணியைத் தொழிலாகச் செய்தால் தாழ்வு என்றும், சொந்தக் கார்களை ஓட்டினால் அது பெருமிதம் என்றும் நினைக்கிற மனப்போக்கைத்தான் இது காட்டுகிறது. என்னை கம்யூனிஸ்ட் தோழர் ஒருவர் சந்தித்த போது, உங்களுடைய ஏபிடி நிறுவனம் அரசுடைமையாக்கப்பட்டுவிட்டால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள் என்று கேட்டார்.

உடனே, நான் லாரி ஓட்டும் உரிமை எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். என்னால் லாரி ஓட்டியும் வாழ முடியும் என்று அவரிடம் சொன்னேன். டிரைவராக இருப்பது தாழ்வல்ல என்பதற்காகவே இதைச் சொல்கிறேன்.

பெண் டிரைவர்கள் சிங்கப்பூரில், ரஷ்யாவில் பணிபுரிகிறார்கள். அதுபோலச் சென்னை, கோவையிலும் டிரைவர் பணி செய்ய முன்வந்திருக்கிறார்கள். இந்த அணுகுமுறை ஒரு வகையில் பெண்மைக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாகவே அமையும்.
வளர்ந்த மேலை நாடுகளில் டிரைவர், கண்டக்டர், டைப்பிஸ்ட், பியூன் முதலிய பதவிகள் எந்த அலுவலகத்திலும் இல்லை.
ஆனால், இந்தியா போன்ற மக்கள்தொகை அதிகமுள்ள நாடுகளில் வேலை வாய்ப்பைத் தருகிற துறையாக இந்த சேவைத்துறை இருந்து வருகிறது. இப்போதுள்ள நிலவரம், ஆசிரியர் பணிக்குப் படித்தவர்களே அதற்குத் தகுதி இல்லாதவர்களாக உள்ளனர் என்பதுதான்.
நமது தேவைக்குரிய அளவுக்குத்தான் தகுதியான ஆசிரியர்களை உற்பத்தி செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்யத் தவறி விட்டோம். அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள ஆசிரியர்களுக்கு கைத்தொழில் எதுவும் தெரியாது. அத்தகையவர்களை அதிக தினக்கூலி சம்பாதிக்கக் கூடிய கார்ப்பென்டர், மேசன், பிட்டர், டர்னர், மெக்கானிக் முதலிய கைவினைஞர் பணிகளைச் செய்ய, அவர்களுக்குப் பயிற்சி தரலாம்.

தமிழ்நாட்டிலுள்ள சுமார் 500 பாலிடெக்னிக் கல்லூரிகளில் அதிகமாக தியரி கற்பிக்கப்பட்டு செய்முறைக் கல்வி குறைவாக இருக்கிறது. இந்தப் பாலிடெக்னிக்குகளில் பயிலும் மாணவர்களுக்கும், ஐ.டி.ஐ.&யில் கற்பிக்கப்படுகிற டர்னர், பிட்டர் முதலிய பாடப் பயிற்சியும் கொடுத்தால், படிப்பு முடிந்த உடனேயே அவர்கள் சம்பாதிப்பதற்கு அது உதவும்.
இதேபோல 500&க்கும் அதிகமாக உள்ள என்ஜினியரிங் கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு விலை மதிப்புள்ள எந்திரங்களை நேரடியாக இயக்குவதற்கான வாய்ப்பைத் தரவேண்டும். ஜெர்மனியில் இப்படித் தருகிறார்கள்.
லட்சக்கணக்கில் வேலையில்லாமலிருக்கும் இந்தப் படித்த ஆசிரிய இளைஞர்களுக்கு எந்தத் துறையில் வேலை கிடைக்குமோ அந்தந்தப் பணிகளுக்கான பயிற்சிகளை அளித்து, சம்பாதிக்கக் கூடிய கௌரவம் மிக்க பிரஜைகளாக அவர்களை மீட்டுருவாக்குவது பற்றி உடனடியாக அரசு சிந்திப்பது நாட்டுக்கு நல்லது என்பது எனது யோசனையாகும்.

No comments:

Post a comment